Και να που βρεθήκαμε πάλι να συζητάμε για τον καλό μας φίλο και Νούμερο 1 ελεγχόμενη
αντιπολίτευση στην Ατζέντα 2030, τον Ίλον Μασκ. Πιο συγκεκριμένα, δε θα μιλήσουμε τόσο
για αυτόν αλλά για μια δήλωση που έκανε εξ ονόματος αυτού και του πρώην Τουίτερ, (νυν
“Χ”), η καινούργια του CEO (και παράλληλα δυναμικό στέλεχος του Παγκόσμιου
Οικονομικού Φόρουμ), Λίντα Γιακαρίνο.
Σε συνέντευξή της σχετικά με το παρόν και το μέλλον της πλατφόρμας, η Λίντα είπε πως
είναι και θα είναι πολιτική τους να λογοκρίνουν πράγματα που μπορεί να μην είναι μεν
παράνομα ή να παραβιάζουν τη πολιτική του “Χ” αλλά κατά τα προσωπικά κριτήρια τους να
είναι “απαράδεκτα” (“Lawful but awful” όπως είπε). Πιο αναλυτικά, δήλωσε πως οι απόψεις
οι οποίες δε συμβαδίζουν με την Ατζέντα 2030 θα έχουν μεν την ελευθερία να ειπωθούν,
αλλά ο αλγόριθμος δε θα τις εμφανίζει στους άλλους χρήστες, αυτοί που τις διαβάζουν δε θα
μπορούν να τις μοιραστούν, δε θα μπορούν να αναζητηθούν από αυτούς πους τις ψάχνουν,
και λίγο-πολύ θα βρίσκονται σε ένα καθεστώς “καραντίνας”.
Η πρακτική αυτή υπάγεται στο σχέδιο του Ίλον Μασκ “freedom of speech but not of reach”
(ελευθερία του λόγου αλλά μόνο σε κενό αέρος) το οποίο είναι το αντίστοιχο του να αφήνεις
έναν άνθρωπο ελεύθερο να εκφράζει φωναχτά τις απόψεις του μόνο όσο βρίσκεται σε ένα
ηχομονωμένο κελί όπου δε θα τις ακούσει κανείς. Σύμφωνα με την Γιακαρίνο, η πρακτική
αυτή έχει φέρει αποτελέσματα καθώς 30% των χρηστών που βλέπουν πως το περιεχόμενό
τους έχει δεχτεί περιορισμούς επιλέγουν να αυτολογοκρίνονται και να το διαγράφουν από
μόνοι τους. Σύμφωνα με το “Χ”, η πρακτική αυτή οδηγεί σε μείωση του “περιεχομένου
μίσους” (με τον οποιοδήποτε αυθαίρετο ορισμό που έχει δοθεί στη λέξη “μίσος”) και σε ένα
“υγιές περιβάλλον συζήτησης” (όπου θα ακούγονται μόνο τα αφηγήματα του Νταβός).
Στο δια ταύτα
“Γιατί μας νοιάζει τώρα το τι κάνει ο Μασκ και η Γιακαρίνο στο μαγαζάκι τους;” θα
αναρωτηθείτε μερικοί. Θα σας απαντήσω πως μας νοιάζει και μας κόφτει. Οι πρακτικές του
“Χ” εναντίον του μη καθεστωτικού λόγου είναι ενδεικτικές των πολιτικών που σιγά-σιγά οι
κυβερνήσεις θα αρχίσουν να εφαρμόζουν για να προστατέψουν τα συμφέροντα της Ατζέντας
2030.
Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, ένα από τα κυρίαρχα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (αν όχι το πιο
κυρίαρχο από θέμα διάδοσης πληροφοριών και ενημέρωσης), με μια παγκόσμια βάση
χρηστών περί τα 400 εκατομμύρια και με τεράστια πολιτισμική αλλά και πολιτική επιρροή
εισάγει έναν νέο ορισμό όσον αφορά την ελευθερία του λόγου στον παγκόσμιο πολιτισμό και
στη παγκόσμια πολιτική. Εισάγει την “λογική” πως οι απόψεις κάποιων ανθρώπων μπορούν
να λογοκριθούν ή ακόμα και να διωχθούν νομικά, όχι γιατί παραβιάζουν κάποια νομοθεσία,
αλλά διότι αντίκεινται στα αφηγήματα που προσπαθούν να επιβάλλουν οι ελίτ στην κοινωνία.
Παράλληλα, εισάγουν την ιδέα πως αληθινή ελευθερία του λόγου, (άνευ λογοκρισίας και
περιορισμών), μπορεί να υπάρξει μόνο όταν ο λόγος αυτός ειπώνεται κάπου όπου δε θα
ακουστεί ποτέ από κανέναν πέραν του ανθρώπου που τον άρθρωσε. Σύμφωνα με τον
Μασκ, τη Γιακαρίνο και τα λοιπά καλόπαιδα του Σουάμπ αυτό αποτελεί το νέο “υγιές
περιβάλλον συζήτησης”, υπονοώντας εμμέσως πλην σαφώς πως όποιος δεν δέχεται αυτή
τη λογοκρισία είναι τοξικός άνθρωπος και συνομιλητής.
Ακόμα και κάποιος που αρνείται πως όλα αυτά είναι μια συντονισμένη απόπειρα φίμωσης
του παγκόσμιου πληθυσμού μπορεί να καταλάβει το πως, πολιτικοί και κυβερνήσεις που
θέλουν να εξαφανίσουν κάθε αντίλογο, μπορούν να βασιστούν στο παράδειγμα του “Χ”
προκειμένου να δημιουργήσουν νομοθεσίες που ποδοπατούν την ελευθερία του λόγου στο
όνομα της “προστασίας” της.
Εν κατακλείδι το συμπέρασμα είναι ένα. Οι παγκόσμιες ελίτ της Ατζέντας 2030 προσπαθούν
να βρουν ένα πάτημα και να δημιουργήσουν ένα προηγούμενο έτσι ώστε να αποκτήσουν
την δυνατότητα να εξαφανίζουν και να διώκουν, υπό ένα προσωπείο “νομιμοφάνειας” και
ψευτο-ηθικής, όποιον αντιτάσσεται στα αφηγήματά τους. Παράλληλα, με ρητορικά
κατασκευάσματα όπως το “Lawful but awful” και το “Freedom of speech but not of reach”
προσπαθούν να χτίσουν ένα ψευτο-δημοκρατικό ιδεολόγημα πίσω από τις ολοκληρωτικές
πρακτικές τους και να πάρουν με το μέρος τους τα πιο αφελή τμήματα του πληθυσμού.
Όπως και να έχει ο τελικός στόχος τους είναι ένας, δε θα έχουμε δικαίωμα αντίλογου… και
θα είμαστε και χαρούμενοι για αυτό.
Ελευθερίου Κωνσταντίνος
Πολιτικός Επιστήμονας, Διαπραγματευτής, Ερευνητής